Afgestraft, 3-0. Terecht, maar toch blijft het pijnlijk, je gunt het die Duitsers gewoon niet. Ze waren wel  beter, dat moet gezegd worden. Ik neem Jaap Stam en zijn ploeg dan ook niks kwalijk, ze waren volslagen kansloos. Tegen zo’n geslepen en ervaren en geroutineerde ploeg als Werder Bremen is het normaal gesproken al heel moeilijk, maar als het veld en de scheidsrechter (plus de grensrechter) niet meewerken dan is het al helemaal een onmogelijke opgave.

Vooraf leek het dat Ajax misschien nog voor een stuntje kon zorgen, Bremen had de laatste twee wedstrijden in de Duiste Bundesliga verloren, terwijl de Amsterdammers in een blakende vorm verkeerden. Toch waren er ook de twijfels, defensief was het puzzelen geblazen, want Henk ten Cate kon alleen beschikken over Jaap Stam en John Heitinga als echte verdedigers. Hij koos daarom noodgedwongen voor een 3-5-2 systeem, voor het merendeel van de spelers waarschijnlijk de eerste keer dat ze in deze formatie spelen. Ook niet gemakkelijk dus.

Alles goed en wel, de wedstrijd begon en de 19-jarige Mitchell Donald maakte zijn debuut. Poe, je debuut maken in een Europese wedstrijd, in Duitsland, tegen Werder Bremen, je kan het je makkelijker voorstellen (Excelsior thuis?). Als Lindebergh na 20 minuten ook nog (onterecht) rood krijgt, weet je al hoelaat het is. De Mul wordt dan, uit tactisch oogpunt gewisseld voor een nog een jonge jonge, Vurnon Anita, 17 jaar oud.

Vanaf dat moment speelt Ajax, als technische ploeg op een kl*te veld, met een man minder, met onervaren jonkies, in een vreemd systeem en als klap op de vuurpijl tegen Duitsers. Krijg je ook nog eens een doelpunt tegen dat nog geen eens zat, nou dan zit het echt niet mee. Maduro mist nog een keer oog in oog met de Duitse goalie, maar dat was te verwachten, want werkelijks niks lukte deze wedstrijd.

Uitendelijk verlies je, mxe1xe1r 3-0. Uithuilen en verder gaan. Thuis in Amsterdam nog wat proberen te forceren in de openingsfase en anders alles op de competitie gooien en kampioen worden. Misschien toch niet zo slecht als we verliezen. Exe9n stap terug, twee vooruit.

Zozo, wat leuk dit. Mijn eerste bericht, heel makkelijk eigenlijk, want ik ga gewoon wat over mezelf vertellen. Mensen die mij kunnen zullen dit allemaal wel van me weten, maar toch:).

Ik zal logischerwijs beginnen met m’n naam, dat is Lars van Soest. Op 29 juni 1989 ben ik geboren in Heemskerk en daarom ben ik op dit moment 17 jaar. Mijn woonplaats is het altijd gezellige Castricum en voor mijn school reis ik drie keer in de week naar Utrecht, alwaar ik journalistiek studeer. Op dit moment sta ik er niet zo heel goed voor, omdat ik het afgelopen half jaar gewoon te lui was om ook maar een lesboek te pakken, maar even goed heb ik voor elk vak nog een herkansing. Niks aan het handje dus eigenlijk.

Op deze weblog zal ik veel over mezelf schrijven, maar ook over voetbal, dat is namelijk mijn grote passie. Ik heb een seizoenskaart bij Ajax en met enige regelmatig zal ik op deze weblog dan ook, met een kritisch oog Ajax onder de loep nemen. Zelf voetbal ik ook, bij (je raadt het al) FC Castricum. Qua leeftijd hoor ik nog in de A’tjes, maar omdat dat team is opgeheven zit ik nu voorlopig bij de zaterdagselectie en dat bevalt, nu al, erg goed.

Dit was van mijn kant een kort intro-tje over mezelf en wat ik doe, voor de rest zul je me wel leren kennen in mijn stukjes op deze blog.

Gegroet,

Lars

P.S. Dit stukje zul je ook vinden bij ‘Over mijzelf’, hiernaast.